امشب شب ترین سال مردم بود .شبی که اشتیاق صبح مارا به جشن شبانه طلوع آفتاب تا دیر وقت بیدار نگه می دارد.

راستی چه ذوقی هست در این شب . ما که سالهاست شب را به امید طلوع آفتاب بیدار نشستیم .شبی که برای دیدن خورشید جان دادیم و خون ...

بازهم می نشینیم .در کمین خورشید . ما آن پلنگانیم .با یک دنیا امید برای سحری که نزدیک است .اندکی صبر ...

مدتی پیش با هاش آشنا شدم. اگرچه چیزهایی برای گفتن داشت ولی خالی از نارسایی نبود .خوب برای یک نوپا بد نبود .همین که برای رفتن قدم برداشته بود جای تحسین داشت .

چندبار برای ساختار اون پیغام فرستادم .از بدش گفتم .از خوبی هاش هم گفتم .دست دراز کردم تا اگه می تونم کمکی بهش بکنم .اما نمی دونم چرا -نمیدونم چرا به دید بچه زن بابا مارو نگاه کردن. نه باباش و نه مامانش هیچکدوم جوابی ندادن. خوب نمی شه به یک غریبه اعتماد کرد و ازش کمک خواست . با این حرف به خودم دلداری دادم .ولی منتظرش موندم تا بیستم هر ماه بشه و سرکشیدنش را با غرور ببینم . اما نیومد . دلم برای سازنده اش سوخت و از اون بیشتر برای ناکامی سردبیر و ...

کاش میشد فریاد زد .فریاد برای این توقف .کاش میشد کمکی کرد .دستی به یاری فشرد و...

از ماهنامه دانشجویی مهر گفتم که در جوانی به زمینگیر شد .کاش یکیشون توضیح می داد که چی شد؟چرا ایستادید؟

نگاه کنید به دو شماره ای که با چه ذوقی در اومد :

http://www.aoij.org/Mehr/mehr02/New%20Page%202.htm