این هفته سالروز پیروزی مبارزات ضد امپریالیستی مردم ویتنام بود. مبارزاتی که در تاریخ معاصر ما، سمبل مقاومت با دست خالی در مقابل هجوم وحشیانه ارتشی مدرن و نیرومند به حساب می آید. مقاومت مردم ویتنام و بخصوص نیروهای رزمنده آن مانند ویت کنگ ها، که با مشتی برنج خشک در جیب، روزها و ماهها در اعماق جنگل ها و سرزمین های این کشور، با ارتش آمریکا این دشمن قهار می جنگیدند، سمبل مقاومت قرن در مقابل متجاوزین امپریالیست به شمار میرود.
در تاریخ 30 آوریل 1975 آمریکا مفتضحانه از ارتش مردمی ویتنام شمالی و نیروهای ویت کنگ- مبارزان مسلح ویتنام جنوبی- شکست خورد و مجبور به ترک این کشور ویران شد.

کشوری با مردمی زنده و شاداب و سرزمین ها، جنگل ها و مزارع و برنج زارهایی سر سبز که تلاش نموده اند تا رنج جنگ خانمانسوز آمریکا و گازهای خردل و نارنجی ارتش آمریکا را که برای نازایی این جنگل ها و مزارع بر آنها فرو می ریختند، فراموش کنند، گرچه نسلی از انسانها همواره زاده می شوند که در اثر تاثیرات این گازهای مهلک بر کروموزم های انسانی، نمی گذارند که این مردم بطور کلی فراموش کنند که چه بر سر آنها آمده است.
" .... همان‌طور که ده روز بين 7 و 17 نوامبر 1917 (انقلاب اکتبر ) به عنوان ده روزی که دنيا را تکان داد، در تقويم تاريخ جاودانه شده است، پنج روز بين 29 آوريل و 3 ماه مه 1975 در حافظه تاريخی مردم صلح‌دوست جهان با خاطره پيروزی حرکت شکوه‌مند مردم صلح‌دوست ویتنام پيوند خورده است.
در روز 29 آوريل 1975 مبارزان راه آزادی شهر سايگون را محاصره کردند. آن‌ها در روز 30 آوريل شهر سايگون را از چنگال اشغالگران آمريکايی آزاد کردند و سرانجام رؤيای هوشی مين برای وحدت ويتنام تحقق يافت. در روز اول ماه مه، رزمندگان خمر روژ، پنوم پن، پايتخت کامبوج را آزاد کردند و رزمندگان پاتت لائو توانستند وينشن پايتخت لائوس را آزاد کنند. با اين پيروزی‌ها، شبه جزيره هندوچين از کنترل امپرياليسم آمريکا خارج شد."

..." با وجود تلاش جهانی برای اتحاد و تفاهم، در جهان‌بينی نيروهای امپرياليسم آمريکا، کشوری که باعث مرگ سه ميليون مرد، زن و کودک ويتنامی شد و کشته شدن 58 هزار از سربازان خود را در آنجا شاهد بود، هيچ تغييری ايجاد نشده است. امپرياليست‌های آمريکايی در انجام مأموريت‌های مرگ در عراق و فلسطين ترديدی به خود راه نمی‌دهند."